برگرفته شده از کتاب غربت ماء معین
در طول زندگی بسیار برایمان پیش آمده است که پس از مدتی که با فردی در تعامل بوده‌ایم، به دلائلی از او فاصله گرفته‌ایم. این فاصله گرفتن معمولا باعث می‌شود، آن فرد را از یاد ببریم. به قول شاعر «از دل برود هر آنچه از دیده برفت». در بیانی ساده می توان گفت: «فراموشش کرده ایم».
اما جالب اینجاست که همین فاصله گرفتن، گاهی در مورد فرد دیگری نیز رخ داده، اما او را فراموش نکرده و از یاد نبرده‌ایم. سوال اینجاست؟ چه عاملی باعث شده تا فرد دوم را به فراموشی نسپاریم؟ پاسخ می‌تواند این باشد که «خاطره‌ای از فرد دوم برایمان بجا مانده یا به مناسبتی، یادِ رفتارها و علاقه های او می افتیم،» که نتیجه‌ی آن، فراموش نکردن آن فرد خواهد بود.
دورانی که ما در آن زندگی می‌کنیم، دوران مصیبت بار غیبت مولایمان، امام زمان علیه السلام است. دورانی که رویت او با چشم سر برای مان میسر نبوده و همچنین به خاطر یاد نکردن و توجه نداشتن به او، غبار غفلت بر دل های بسیاری از ما نشسته و به کم توجهی و بی توجهی نسبت به آن وجود مبارک خو گرفته‌ایم.[1]
طبیعت بی‌توجهی، نسیان و غفلت است؛[2] ما با امام زمان علیه السلام زندگی نمی‌کنیم، نگاهش برای ما ارزشمند نبوده و مسیر هدایت را از او نمی طلبیم. با این حال انتظارمان این است که در مسیرهای گوناگون و رنگ به رنگ زمانه، گمراه نشویم!! در این آشفته بازار عالم دنیا که هر کسی به سویی می‌رود، گم شدن فرزندی که دستش در دست پدر نیست، دور از انتظار نخواهد بود.
در دورانی به سر می‌بریم که پیشوایان دینی اخطارهای متعددی نسبت به آن داده اند؛ از جمله رسول خدا صلی الله علیه و آله فرموده است:
يَأْتِي عَلَى النَّاسِ زَمَانٌ الصَّابِرُ مِنْهُمْ عَلَى دِينِهِ كَالْقَابِضِ عَلَى الْجَمْر.[3]
روزگاری بر مردم بیاید که هر که بخواهد دین خود را نگاه دارد مانند آن است که بخواهد آتش در دست بگیرد.
راه توجه!
با این اوصاف، برای حفظ و نجات خود در آخرالزمان چه باید انجام دهیم؟
به نظر می‌رسد تنها راه رهایی از تنگناهای روزگار کنونی و یگانه راه بیرون شدن و آزادی از حصارِ جهنمیِ ظلم، بیداد، جهل، معصیت و فساد، شناخت مقام حجت بزرگ الهی و تنها مصلح و نجات‌بخش آسمانی و یکتا بازمانده‌ی کاروان مردان ربانی؛ امام زمان علیه السلام و دعای خالصانه و عاجزانه به درگاه خدای متعال برای آشکار شدن اوست.
[1] – به همین جهت پیشوایان دین به ما امر نموده اند در دوره غیبت این دعا را بخوانیم: «اللَّهُمَّ وَ لَا تَسْلُبْنَا الْيَقِينَ لِطُولِ الْأَمَدِ فِي غَيْبَتِهِ وَ انْقِطَاعِ خَبَرِهِ عَنَّا وَ لَا تُنْسِنَا ذِكْرَهُ وَ انْتِظَارَهُ وَ…»؛ خدایا باورمان به امام زمان علیه السلام را بدلیل طولانی شدن غیبت و نرسیدن خبر از جانب او از ما نگیر و ما را نسبت به یاد و انتظار او نفراموشان! کمال الدین ج 2 ص 513.
[2][2] . مناسب است در این جا به این شعر متمثل شویم که؛
غفلت از یار گرفتار شدن هم دارد از شما دور شدن زار شدن هم دارد
عيب از ماست كه هر صبح، نمي بينيمت چشم بيمار شده، تار شدن هم دارد
[3] – امالی طوسی ص 485.